ก็แค่... คนหนึ่ง

รถไฟหยุดลง ณ สถานีรถไฟตลิ่งชัน  ผู้โดยสารและแม่ค้าขนข้าวของขึ้นมาบนขบวนรถอย่างรีบเร่ง ไม่นานรถไฟก็ออกเดินทางต่อ  นี่ไม่ใช่การเดินทางครั้งแรกของเด็กชายผู้หลงไหลการเดินทางด้วยรถไฟ ตั้งแต่จำความได้ เด็กชายก็มีความผูกพันกับรถไฟ ด้วยมันคือรถโดยสารที่มีราคาประหยัด และพาเขาไปหาคุณย่าของเขาได้สะดวกที่สุด

“หมูปิ้งไหมคะ” คำทักทายฉุกให้เด็กหน่อยต้องเหลียวมามอง คุณพ่อควักเงินจ่ายค่าหมูปิ้งให้กับพี่แม่ค้าคนนี้ ซึ่งเกือบจะเป็นขาประจำ เพราะไม่ว่าจะขึ้นรถไฟเวลาใด ก็ต้องมี “หมูปิ้ง” เป็นอาหารประกอบการเดินทางที่อิ่มและอร่อยมาก ๆ

วันเวลาผ่านไป

เด็กชายคนนั้นเดินตามเส้นทางชีวิตของเขา รถไฟกลายเป็นพาหนะตัวเลือกรอง ๆ ในการเดินทางไปแล้ว เขามีรถขับ เดินทางเพียงไม่นานก็ถึงปลายทางอย่างสบาย โดยอีกด้านหนึ่ง ชีวิตบนรถไฟที่เด็กน้อยเริ่มห่างเหิน ก็ยังคงดำเนินต่อไปเช่นเดียวกัน

ต่อมาอีกหลายสิบปี เด็กน้อยผู้นี้เติบโตขึ้นเป็นผู้ใหญ่ แม้ตัวจะห่างจากการโดยสารรถไฟไปนาน แต่ใจก็ยังคงปรารถนา และหาเวลาว่างจากการทำงานมานั่งรถไฟ รำลึกถึงเรื่องวันวาน เดินทางสู่บ้านคุณย่าอีกครั้ง ที่แม้ว่าขณะนี้คุณย่าได้ล่วงลับไปนานนับสิบปีแล้วก็ตาม

“หมูปิ้งไหมคะ” เสียงเบา ๆ แข่งกับเสียงล้อเหล็กกระทบข้อต่อรางรถไฟ แว่วกระซิบ เด็กน้อยหรือชายหนุ่มในปัจจุบัน ต้องละจากหน้าต่างรถไฟ หันมามอง

ความหลังครั้งวัยเยาว์เริ่มหลั่งไหลเข้ามาสู่ห้วงแห่งความทรงจำ  พี่คนนี้ คือคนขายหมูปิ้งที่เขาเป็นลูกค้าประจำเมื่อเนิ่นนานมาแล้ว  พี่แม่ค้าจำเขาไม่ได้แน่นอน แต่เขาเป็นฝ่ายจดจำแม้กระทั่งรสชาดที่แสนอร่อย  วันนี้ชายหนุ่มไม่ได้มากับพ่อแล้ว เขากำลังเดินทางไปหาพ่อเขาต่างหาก

พี่แม่ค้าถามย้ำ “รับหมูปิ้งไหมคะ” อีกครั้ง ก่อนที่เธอจะเริ่มเดินต่อไปยังโบกี้ถัดไป ชายหนุ่มยิ้มรับและสั่งซื้อทันที  “เอา 5 ไม้กับข้าวเหนียว 1 ครับ”  พี่แม่ค้านั่งลงข้าง ๆ และบรรจุหยิบหมูปิ้งใส่ถุง โดยไม่ได้สังเกตสีหน้าของชายหนุ่มว่ามีอาการอิ่มอกอิ่มใจอย่างประหลาด  ความทรงจำในวันเด็กของชายหนุ่มหวนกลับมาอย่างครบถ้วนแล้ว

ชายหนุ่มจ่ายเงินค่าหมูปิ้ง พร้อมกับคว้าไม้แรกเข้าปาก  ก่อนที่พี่แม่ค้าจะลุกขึ้นเดินจากไป เขาแถมท้ายว่า “อร่อยไม่มีเปลี่ยนเลยนะครับ” พี่แม่ค้ามองหน้าชายหนุ่มแสดงความประหลาดใจ ชายหนุ่มส่งยิ้มให้    เธอ พี่แม่ค้าผู้นั้น ยังคงมีชีวิตที่วนเวียนอยู่กับรถไฟท้องถิ่นสายใต้ตอนบน   เธอจะรู้สึกภูมิใจแน่ ถ้าเธอรู้ว่า อาชีพที่เธอทำอยู่นั้น สุจริตและมีลูกค้าประจำที่แม้จะห่างหายไปนานหลายสิบปี ก็ยังคงมิลืมเลือน   

ลองชิมได้นะครับ พี่เขายังขายหมูปิ้งอยู่ในขณะนี้